Stupidity so deep in humanity

13 is voor mij altijd een bijzonder getal geweest. Een ongeluksgetal. In de tarot staat XIII voor De Dood. Kuiperskaai 13 was het begin van een taai gevecht met de macht. En gisteren was het opnieuw prijs.

Een GAS-boete voor het uitdelen van leaflets. Leaflets die ik uitdeel omdat ik probeer mijn leven en dat van mijn vijf honden te redden.

Ik was vroeg begonnen. Laat ons zoveel mogelijk folders uitdelen, want politici slapen en de media vindt mijn verhaal blijkbaar nog altijd niet interessant genoeg om er iets mee te doen. Eerst moeten er misschien doden vallen voor het belangrijk genoeg wordt.

Een paar straten verder kreeg ik een platte band. Met drie wielen over de vele bulten en slechte stukken van de weg rijden is ook niet bepaald comfortabel. De band was nog maar net vervangen.

Bij fietshandel Wilders kon ik gelukkig terecht en werd de band hersteld. Een uur later was ik weer onderweg.

Opeens bleek mijn zadel gewoon los te zitten. Hoe dat zo los kon komen, begreep ik niet. Dus maar van deur tot deur gebeld om iemand te vragen of ik een sleutel kon lenen. Na enkele huizen lukte dat.

Uiteindelijk kwam ik aan bij de eerste van de mensen die volgens mij rechtstreeks betrokken zijn bij mijn situatie: mijn eigen broer, die mij uit mijn woning wil krijgen. Ik heb hem honderden keren gevraagd ermee te stoppen. Helaas lijkt hij daarin even koppig als mijn vader zaliger.

Dat is Wachtebeke. De beruchte N443 die van Lochristi naar Wachtebeke loopt.

Voor fietsers is het een bijzonder gevaarlijke weg. En daar liggen dan ook nog eens politiepatrouilles op de loer. Niet alleen voor auto's die voorbijvlammen, maar blijkbaar ook voor e-bikes en honden.

Met mijn elektrische driewieler ligt de weg soms zo schuin dat je, als je niet heel traag rijdt en goed oplet, gemakkelijk in de gracht of erger terechtkomt: onder een auto.

Ook dat is weer een verhaal op zichzelf. Dat schrijf ik later nog wel eens uit.

Al mijn hele leven hetzelfde probleem

Al mijn hele leven word ik uit mijn woning gezet of dreig ik mijn woning te verliezen. Iedere keer moet ik opnieuw proberen een andere woning te vinden.

Maar nu vind ik er geen.

Daarom probeer ik de politiek erbij te betrekken. De media. Notarissen. Het publiek.

De reactie is tot nu toe vrijwel nul.

En ondertussen moet ik rekening houden met de mogelijkheid dat ik dakloos word met mijn vijf honden.

Dan is het niet meer alleen een financieel probleem. Dan gaat het over overleven.

Een net gepensioneerde man die op straat dreigt terecht te komen. Vijf honden die volledig van hem afhankelijk zijn.

Dat is voor mij een kwestie van leven en dood.

Even eten bij mijn broer

Ik ging iets eten op ongeveer honderd meter van mijn broer.

Tijdens de maaltijd genoten vooral mijn honden ervan. Ik had er twee meegenomen. Zij vinden dat natuurlijk heerlijk. De hele dag thuis zitten is voor hen geen straf.

Maar ondertussen heeft de burgemeester blijkbaar opdracht gegeven om de politie een inbeslagname van mijn honden te laten uitvoeren.

Dan begin je toch wel over een oorlogssituatie te spreken.

Tyson, mijn Mechelaar, was een doodbrave hond die in een kooi aan het verkommeren was.

Megy is een Jack Russell. Zij heeft nog een zus. Ze zaten samen de hele dag opgesloten in een kooi waarin ze zich nauwelijks konden bewegen.

Ik heb deze honden uit een slechte situatie gehaald.

Ik ben goed met honden. Een soort hondenfluisteraar, zou je kunnen zeggen. Met mijn honden ga ik overal naartoe. Ze lopen meestal los en ik hoef ze steeds minder te corrigeren. Honden zijn niet dom. Na verloop van tijd leren ze heel goed waar ze wel en niet kunnen lopen.

De man met de soldeerbout

Ik was folders aan het uitdelen in de buurt van rusthuizen.

Ik zag iemand in een garage aan zijn koersfiets werken. Er was ook een poes. Ik probeerde mijn honden een beetje bij de poes vandaan te houden. Meestal reageren ze daar ondertussen nauwelijks nog op.

Maar de man zag mij en enkele seconden later stond hij achter mij met een hete soldeerbout te zwaaien.

Ik botste er even tegenaan en zei hem dat. Daardoor leek hij even tot zichzelf te komen en legde hij de soldeerbout weg.

Maar in plaats van terug naar zijn garage te gaan, kwam hij opnieuw achter mij en mijn honden aan.

Hij begon te dreigen dat hij mijn honden zou schoppen.

Dat maakte mij op zichzelf niet bang. Mijn honden zijn vele malen sneller dan hij en er was voldoende ruimte om weg te komen.

Dus ging hij achter mij aan.

Met mijn elektrische driewieler was ik hem uiteraard te snel af.

Ik moest uiteindelijk weer langs dezelfde man passeren. Links boven de straat zat een vrouw op haar terras. Er was ook een kind.

Ik dacht: die vrouw moet die man toch kennen.

Ze had eigenlijk maar één woord hoeven zeggen om de situatie te stoppen.

Ze deed niets.

Dat zegt voor mij iets over de mentaliteit waarin we leven.

Op weg naar Lochristi

Later reed ik opnieuw richting het centrum van Wachtebeke.

Daar kwam politie uit Lochristi aan.

Ze moesten blijkbaar mij hebben. Er had iemand gebeld.

Af en toe hoor ik ook:

“U moet uw honden aanlijnen.”

Dan heb ik altijd de neiging om te antwoorden:

“Men zou beter het mensdom en de strontauto's aanlijnen.”

Misschien had de man uit de garage de politie gebeld. Dat weet ik natuurlijk niet.

Wat ik wel weet, is dat de politie met hun camionette een groot gedeelte van de weg blokkeerde terwijl ze mij aanspraken.

Ik kreeg vragen over wat ik daar aan het doen was.

Geen wiet verkopen, zei ik. Dat ziet u toch: mijn mand ligt vol met folders.

Ik probeerde ondertussen gewoon verder te gaan met mijn leaflets in de brievenbussen te steken.

Ze vroegen mij waarom ik daar was en wat ik met die folders wilde bereiken.

Mijn antwoord was eenvoudig:

Het leven van mij en mijn honden proberen te redden als ik dakloos word.

Er is nog geen euro binnengekomen en toch wordt er gesproken over mogelijke oplichting.

Ik vraag mij soms af hoe ver de wereld is doorgeschoten.

Toen kreeg ik opnieuw te horen dat ik een GAS-boete zou krijgen.

Mijn kast ligt ondertussen al vol met GAS-boetes.

Waarom blijven ze daarmee doorgaan?

Ik begrijp het niet.

Tien uur lang

Ik moest zelfs uitleggen hoeveel pensioen ik ontvang.

Alsof ik mij tegenover iedereen moet verantwoorden voor mijn eigen bestaan.

Dan vraag je je af waar de grens ligt.

Ik denk soms aan wat er overal in de wereld gebeurt. Oorlog, cyberoorlog, het Midden-Oosten, Oekraïne, Afrika, Zuid-Amerika. En ondertussen zie je ook in rijke landen steeds meer mensen onder druk komen te staan.

Misschien klinkt een vergelijking met Rusland te groot.

Maar overal zie je macht steeds belangrijker worden dan mensen.

En dan rij ik weer naar Lochristi over diezelfde N443.

Af en toe komt er een auto als een gek voorbijgevlamd.

Maar blijkbaar zijn het mijn honden die gevaarlijk zijn.

Dat is wat er door mijn hoofd gaat.

Tien uur lang ben je bezig jezelf staande te houden.

Van de ene situatie naar de andere.

Een band. Een zadel. Een gevaarlijke weg. Een conflict. Politie. Boetes. Mijn woning. Mijn honden. Mijn broers. Mijn toekomst.

En ondertussen moet je proberen niet onderdoor te gaan.

Want dat is misschien wel het zwaarste van alles:

iedere dag opnieuw proberen overeind te blijven terwijl je het gevoel hebt dat je voortdurend wordt weggeduwd.

Slaven en dwarsliggers worden misschien gemakkelijk over het hoofd gezien.

Maar probeer eens een trein te laten rijden zonder dwarsliggers.

Ook dat schrijf ik later nog wel eens uit.